Achttien jaar geleden leerden we elkaar kennen bij onze oude gezamenlijke werkgever. Kim woonde in Arnhem, Femke in Rotterdam. Voor haar werk reed Femke regelmatig naar Arnhem en Kim naar Rotterdam. We begonnen onderweg met elkaar te bellen. En zijn daar nooit meer mee gestopt.
Ergens op de A15 kruisten we elkaar. Even zwaaien bij het hectometerpaaltje en weer door. Achteraf gezien begon hier ons werkhuwelijk.
Die gesprekken gingen vooral over ons werk. Wat gebeurde er nou eigenlijk? Wat ging goed? Waar schuurde het? Wat hadden we anders kunnen doen? We gaven elkaar feedback, dachten hardop en soms moest er gewoon even iets uit. Dat doen we achttien jaar later nog steeds.
Want hoeveel je ook weet over samenwerking en gedrag: soms raakt iets je. Ga je harder werken. Neem je te veel over. Of zie je simpelweg niet meer wat van jou is en wat van het team.
Dus laten wij onszelf ook coachen. Even afstand. Door de mangel. Ontrafelen wat er gebeurt en vooral ook naar ons eigen aandeel kijken.
We hebben een niet te stillen honger naar nieuwe kennis. We lezen, leren, reizen ervoor naar Boston en willen vervolgens vooral één ding: uitproberen.
En ja, daarbij zijn we ook regelmatig onderuitgegaan. Soms levert leren een geweldig nieuw inzicht op. Soms vooral een blauwe plek. Maar we blijven kijken, proberen, feedback vragen en bijstellen. Omdat we willen begrijpen wat werkt, wat niet en waarom.
We zijn behoorlijk verschillend. We denken anders, reageren anders en hebben ieder onze eigen patronen. Dat schuurt soms. Gelukkig maar.
Want precies daarin zit waar wij in geloven: goede samenwerking vraagt niet dat je het met elkaar eens bent. Wel dat je het verschil op tafel durft te leggen en nieuwsgierig genoeg blijft om ervan te leren.
En inmiddels zijn we allang niet meer met z’n tweeën. Om Blizzin heen staat een vaste groep professionals met wie we graag en veel samenwerken. Mensen die we goed kennen en vertrouwen en die ieder hun eigen kennis, ervaring en perspectief meebrengen.
Happy people.
Better performance.